And the mountain strikes again...

Vandaag, nieuwe ronde nieuwe kansen. 

Na een redelijke nachtrust, stonden we vol goede moed op. Erger dan gisteren, kan bijna niet. 

Redelijk geslapen, want die bedden waren zo hard, maar de veringen zo duidelijk voelbaar, dat het bijna een spijkerbed was. Goed voor de bloedsomloop wellicht, maar minder voor de spiertjes. Stijf en stram met de goede beentjes uit bed gestapt. 

Ook nieuwe energie gekregen voor een klaagmomentje bij de receptie over onze zeezicht. 

Want zeezicht moet ook zeezicht zijn, toch?. 

Maar eerst maar eens lekker ontbijten. Op de foto's zag het er goed en uitgebreid uit. In werkelijkheid was het een beetje een deceptie. Zo hard als de bedden waren, zo slap was het stokbrood.

Het fruit, was oke. Tot een vrouw voor ons in de rij, besloot alle druiven aan te raken of ze hard of zacht waren. Er lagen nog 5 plakjes kaas. 

De griekse kwark smaakte naar karton. En in de honing zat ook chocoladepasta.

Maar goed, buik vol, het was 'oke'. Het uitzicht was wel echt heel erg mooi. We keken uit over de baai en de mooie blauwe zee. Zo wakker worden, willen we elke dag wel. En gelukkig mogen we dat nog 12 dagen. 

Na gegeten te hebben, besloot Saphira dat het tijd was om te gaan klagen. Met effect, want we mochten naar een andere kamer. Met een super mooi uitzicht, vrijwel identiek aan de rooftopbar waar we hadden ontbeten. 

Koffers dichtgeklapt, spullen ingepakt. En over verhuist naar de andere studio. Hier geïnstalleerd en daarna auto nagekeken op eventuele schade, die er gelukkig niet was. De omgeving gecheckt. En toen was het tijd om af te dalen naar het strand.

Hier kwamen we erachter dat we de heuvel omlaag liepen, waar we gisteren niet konden opkomen met de auto. 

Hoe verder we omlaag liepen, hoe meer we begonnen te waggelen als pinguïns. Schuifelend, stapje voor stapje, kwamen we vooruit. Joanna besloot dat het tijd was om wat sneller omlaag te gaan, door onderuit te gaan en een stukje omlaag te schuiven op haar kont. Inmiddels staat het dus 2-0 voor de berg. Gelukkig geen schade aan Joanna dr handen of kont. Het was wel echt heel charmant. Dit keer geen Chinezen die ons gingen filmen, dus dit zul je niet tegenkomen op dumpert. 

Om een beetje bij te komen van de kont schuiver, even een kopje koffie gedronken en daarna heerlijk gechilt op het strand. Hier ook hele lekkere pizza gegeten. Die ze gesneden en wel kwamen bezorgen. 

Daarna die bult weer opgelopen, en dit keer zijn we er wel opgekomen. Of dit telt als een punt voor ons, dat weten we niet. Maar een klim is het zeker. De trainingen op de loopband van Saphira, hebben haar wel geholpen om hem op te kunnen komen zonder haar tong op haar knieën te hebben. Zoals bij Joanna wel het geval was.

Aan het einde van deze vakantie, hebben we kuiten waar een profvoetballer of wielrenner jaloers op zouden zijn. 

Boodschappen gedaan bij de lidl. Het autorijden ging goed. Bij de lidl aangekomen hadden er 2 mannen ruzie. Ze blokkeerde de weg. Dus we konden niks anders doen dan kijken hoe het escaleerde tot een hele hanengevecht. De jonge man stapte uit de auto en sloeg tegen de auto van de oude man en Joanna, de weldoener, stapte uit de auto om de boel te sussen want ze vond het zielig. Saphira riep haar terug en met dat ze dit deed, stapte de vrouw van de jonge man uit en sommeerde hem de auto in te stappen. Blijkbaar had ze hem goed afgericht, want hij droop af. Toen wij de winkel in kwamen lopen was ze duidelijk nog boos op hem en hij op haar. 

In de lidl werden we gestalkt door de beveiliging. We weten niet wat hij dacht, maar het was in ieder geval niet positief. Hij liep de hele tijd achter ons aan. Het was zelfs zo vervelend,dat als we dachten dat hij ons niet meer volgde, hij in eens ergens vandaan kwam, en naar ons keek. We weten niet wat voor uitstraling wij hebben, maar de beveiliging van zowel Düsseldorf Airport als deze beveiliger, vertrouwde ons niet. En we zijn nog wel zo lief. 

Nou bepakt en bezakt gingen we weer op huis aan. Douchen, klaargemaakt voor de avond. 

Na het douchen kwamen we erachter dat we toch rooier waren dan we voorzien hadden. Saphira is een gestreepte kreeft en Joanna een gevlekte. Zo blijven we een ras apart. 

Toen Saphira haar oorbellen in wilde doen, waren ze verdwenen. Overal nagekeken, maar nergens te vinden. De avond ervoor had Saphira ze ze op het nachtkastje gelegd. En na de kamer wissel had ze ze niet meer. Dus naar de receptie gegaan. Ze hadden ze niet gevonden. De housekeeping had ze ook niet gevonden. Morgenochtend weer terugkomen en anders aangifte doen. Kan er ook nog wel bij. 

Joanna had een leuke restaurant gevonden, Mambo, waar we heerlijk gegeten hebben. De ober deed zn best om Nederlands te praten. En kon zelfs, de kat krabt de krullen van de trap zeggen Het was een fijne afsluiting van weer een rumoerige dag. 

Morgen een drukke planning, dus voor nu zeggen we, kale nichten a. Of zoals de Grieken het zeggen: Kaliníchta (καληνύχτα) (goedenacht).