Liever 2x omlaag, dan 1x omhoog

Vandaag gingen we richting het zuiden van Kreta, Preveli. Dit keer was Joanna extreem sloom. Saphira heeft Joanna meerdere keren moeten wakker maken, en bijna uit bed moeten trekken. Zelfs na het plassen, kroop ze nog even terug. Die arme meid wordt ook helemaal afgebeuld door Saphira. Elke dag meer dan 10.000 stappen, is ook niet niks. 

We zouden vroeg vertrekken, maar jullie raden het al.. vroeg is nooit voor 11 uur. Vandaag dus niet anders. Vanaf ons hotel was het iets meer dan een uur rijden naar onze eerste stop van de dag, het Preveli klooster. De route erna toe was via de Kourtaliotiko kloof (die met die waterval). Hier weer even gestopt om te genieten van de omgeving. Dit keer geen kri-kri gespot (berggeitjes). Toen we de auto uitgingen werden we bijna weggewaaid. Er waren valwinden die als een soort trechter door de kloof gaan. Deze wind is onlosmakelijk verbonden met deze plek dat de Kourtaliotiko-kloof er zijn naam aan te danken heeft. Kourtala betekent in het lokale dialect klappen of applaus. Als de wind hard door de holtes en grotten van de rotswanden fluit en breekt, hoor je een hard, klappend geluid dat klinkt als handen die op elkaar slaan. 

Als een wind het voor elkaar krijgt om ons gevoelsmatig te laten wiebelen, dan moet je flink zijn, met ons gewicht. En dat deed ie. Dus dit keer niet te dicht bij de rand gaan staan. Voor Zeus ons de afgrond in woeit. 

Aangekomen bij het klooster, waren er meerdere religieuze bustouren die als sardientjes uit de bus kwamen waggelen. Wij hebben precies de andere route genomen als hen. Maar blijkbaar is het een komen en gaan van deze bussen, want in de kerk, die midden op het plein van de klooster staat, was een dringen geblazen om de schilderijen te kussen. Er werd naar ons gekeken, waardoor wij het gevoel hadden dat dit ook van ons verwacht werd. Maar wij wilden geen herpes of ebola oplopen, dus wij kusten precies niks. 

De omgeving was prachtig. De gebouwen ook. Ze straalden geschiedenis uit.. in het museum werd verteld wat de geschiedenis is van dit klooster. Dit klooster is ook nog steeds in gebruik. Dus iedereen moest gepaste kleding aan (rok of broek over de knieën, geen blote schouders). 

Het klooster is in de 16e eeuw gebouwd. Tijdens de Ottomaanse bezetting was het klooster een centrum van opstand. De monniken boden onderdak aan rebellen en vochten zelf mee. Als straf vernielden de Ottomanen in 1649 en 1821 de kloostergebouwen. 

Tijdens de Tweede Wereldoorlog speelde het klooster zijn beroemdste rol. Na de Duitse invasie vingen de monniken honderden gestrande geallieerde soldaten (vooral Australiërs, Nieuw-Zeelanders en Britten) op. Vanaf het strand van Preveli werden de soldaten opgehaald door onderzeeërs en veilig naar Egypte gebracht. Als wraak voor de hulp aan de geallieerden plunderden de Duitse troepen het actieve klooster (Piso Moni) en vernielden zij het lagere klooster (Kato Moni). Veel monniken werden gevangengezet. Waarvan sommigen ook zijn omgekomen. 

In het museum ligt ook veel religieuze kunst, iconen en historische boeken. Maar ook de documenten over de 2e wereld oorlog en verschillende gewaden van de bisschoppen door de jaren heen. Kortom, erg interessant allemaal. Er mochten helaas geen fotos gemaakt worden, maar erg mooi. 

Bij het klooster werden o.a ook pauwen gehouden. Joanna werd meteen berispt dat ze dit keer niet haar pauwenlokker mocht inzetten van Saphira. Joanna was al down, na dit verbod, wilde ze meteen geen pauwen meer zien. Ze vond Saphira een pretbederver. Pas nadat ze cappuccino kreeg, werd ze wakker, actief en vrolijk. Ondanks dat Saphira ook in de ochtend al voor haar ijskoffie had gehaald. 

Bij onze auto liep een kat. En toen Saphira ging zitten op een soort van muur, kwam die een zwerfkat bij haar op schoot liggen. Na heel veel geknuffeld te hebben met de poes of kater, was het tijd om door te gaan naar preveli beach en haar mooie palmenbos.

De rivier de Megalopotamos stroomt door de Kourtaliotiko-kloof (waar we een paar dagen geleden zijn geweest, bij de watervallen) en eindigt op het strand in een zoetwater lagune. 

Langs de oevers van de rivier groeien allemaal Kretenzische dadelpalmen, palmbomen dus. 

Maar voordat je daar kwam, moest je eerst zo'n 400a500 treden af naar beneden (en later ook weer omhoog dus, maar dat was voor latere zorg).

Joanna was in twijfel en Saphira legde dit keer de keus bij Joanna neer. Gingen we echt AL die treden omlaag. Of zouden we stoppen bij het uitzichtpunt en weer terug omhoog. En dan via een omweg naar het strand rijden. Joanna had zich ingesteld op een stranddag, die ze uiteindelijk niet heeft gehad. In plaats daarvan koos zij voor de full experience. Dus al die klote treden af en later ook weer op. Voordat ze die keuze maakte, waren we zo'n 3 peukjes verder bij de ingang voor de trap. 

De treden zijn niet netjes recht, maar echt uitgehakte stenen, met kiezeltjes en ongelijke stukken. Het omlaag lopen, zorgde er ook voor dat je weinig van je directe omgeving zag, omdat je echt moest opletten waar je je voeten neerzette. Bij het uitkijkpunt zag je hoe prachtig de rivier tussen de palmbomen kronkelde en uitmondde in zee. Het was adembenemend mooi. Zo mooi hoe het in het echt was, kregen we niet op de foto. 

Het palmenbos was net zo mooi. Overal waar je keek was weer een ansichtkaart waardige foto. We kwamen ogen tekort. 

Dit keer wilde we ook echt het water in. Ongeorganiseerd als we zijn, hadden we geen handdoek bij ons. Maar als we iets willen, dan doen we dat gewoon. Ook als het niet handig is (500 treden omhoog als voorbeeld). Het water was heerlijk. Het was helder, zo helder dat we grote en kleine vissen zagen zwemmen. 

Daarna teruggelopen naar het strand en door gelopen naar de trappen. We hebben in een rustig tempo, in de brandende zon, al die 500 klote treden opgelopen.

We kwamen hier elke keer hetzelfde stel tegen. Zij kwamen uit Oekraïne. De man was ongeveer 2 meter lang en 200 kilo zwaar. Deze man zag eruit alsof ie elk moment een hartstilstand zou krijgen. En elke keer als wij stopten, kwam hij ons voorbij gehijgd. En daarna deden wij dit zelfde bij hem, maar dan met minder gehijg. 

En eenmaal boven, gaven we elkaar een high five, ook dit hebben we maar mooi weer gedaan. Ook deze ervaring hebben we meegemaakt, en hadden we ook echt niet willen missen. Ook al lopen we hem nog steeds 10x liever omlaag dan 1x omhoog. 

Hierna opzoek gegaan naar een leuk restaurant waar we konden eten op de terugweg. Zo kwamen we uit in een klein dorpje naast Bali (de plek waar wij verblijven). Panormas. Ook dit was weer zo'n verborgen pareltje. Heerlijk gegeten bij een kleine taverne met zulke vriendelijke bediening. Er waren allemaal zwerfkatten in de stad en rondom de tavernes. Dus speciaal voor hen, kip besteld. En de helft van de souvlaki aan de katten gegeven. Dat wilde ze dan weer wel eten. De luxepoezen, voor zover zwerfkatten dat kunnen zijn. Wij kopen geen eten meer voor onszelf, maar voor de zwerfkatten en honden hier.

De eigenaar gaf ons een shotglaasje met raki met aardbeien likeur. Joanna wilde hem niet want ze moest nog rijden. En Saphira vond het zielig om hem af te wijzen. Dus samen met de eigenaar, George (een oude lieve Griek) een shotje gedaan, YAMAS. Hij brandde nog een klein uur door in Saphira dr buik en keel, maar mocht er iets aan bacteriën aanwezig zijn geweest, waren ze erna wel dood door het alcoholpercentage. 

Nu lekker slapen. Morgen met spierpijn ons volgende avontuur aan!

Onira glyka, oftewel, droom zacht (op een hard kussen)