Matala Mooi of Bali baaldag

Vanmorgen zou Saphira Joanna langer laten slapen. Saphira was dat vergeten, dus eindstand heeft ze 15 min langer mogen slapen. Omdat ze wakker schrok, kon ze daarna ook niet meer slapen. Arme meid, weinig slapen, en elke dag wandelen, bergen op en af, en dan ook nog moeten auto rijden. 

Dus na 6 uurtjes slaap (want op tijd slapen, roepen we elke avond, maar gebeurt nooit, net als optijd opstaan en vroeg vertrekken) stonden we weer op de beentjes. 

Matala stond op het programma, dat strand met die hippie grotten, en het Bob Marley cafe. Maar omdat we beide lui waren, twijfelden we tussen Matala en een extra Bali baaldag. 

Joanna mocht kiezen. Maar dat wilde ze niet. Dus besloot Saphira, dat we gewoon gingen. Na het ontbijt, zagen we ons bed en crashte Joanna weer neer. Dus nog even opnieuw getwijfeld, en toch de auto ingestapt. 

Halverwege een stop gemaakt bij een klein dorpje voor een kop koffie. En daarna nog door naar het strand. Eenmaal aangekomen, lachte de zon ons toe. We plofte neer op het kiezelstrand. En onze mooie, zelf bedrukte en zelf bedachte (door Joanna) handdoeken lagen er beeldig bij. Joanna had veel voorpret, bij het maken van deze handdoeken. Want Joanna zou Joanna niet zijn, als ze een grapje zou uithalen. 

De handdoek waar zij op ligt, daar staat een quote op, in de zin van het leven is goed. Maar op die van Saphira staat iets heel anders geschreven. Op deze handdoek staat, ALS JE VIS RUIKT, IS HET NIET DE ZEE. Dit vertelde ze ook pas nadat we een halve dag op het strand hadden gelegen, that bitch. 

Anyway, op het strand was het bloed heet. We waren blij met elk zuchtje wind. Zelfs de zee nog in geweest. Hij was best ruig. En het zand onder je voeten werden weggeslagen als je eruit probeerde te komen. Dus 1 zee moment, was meer dan genoeg. 

Om 18.00 de spulletjes ingepakt, omgekleed. En naar het Bob Marley cafe gelopen (zo heet ie overigens niet, maar geen idee hoe die wel heet). De vorige keer was het hier erg gezellig. Het eten was een tegenvaller. En dit keer voelden we de sfeer ook niet echt. Echt kat vriendelijk vonden we ze ook niet. Dus nadat Saphira wat vroeg over het blinde katje, werden we praktisch weggekeken. Dus we hadden het achteraf niet nog een keer moeten bezoeken, om dat magische gevoel te behouden. 

Daarna nog even uitleg gehad over de wiet die hier verkocht wordt. Blijkbaar is het half legaal, half illegaal. Het percentage thc is in Nederland 20-40%, en op de verpakking hier staat 0,3%. Maar, zo vertelde de eigenaar van de sigaretten winkel, de daadwerkelijke thc waarde is vele malen hoger, ongeveer 20%. Vanaf vandaag is het ook weer verboden omdat de overheid erachter is gekomen dat het thc gehalte vele malen hoger is. 

Ons laatste rondje door Matala gelopen, en nog het rode strand niet gezien. We wilden nog maar 1 ding en dat was terug naar ons appartement. 

Bij de supermarkt nog kattenvoer (bakjes met natvoer, want kieskeurige katten) en hondenvoer gehaald. We willen niet weer in de nacht moeten gaan vegen omdat Saphira bang is voor een maagzweer bij de hond. 

Thuis aangekomen meteen gaan douchen. Ondertussen waren we aan het praten, Joanna vanuit de douche en Saphira vanaf bed. Er zit een glazen wand tussen, dus weinig privacy. Worden we gesssttt, door de buren. Dus Joanna zegt nog wat, gaat ie kloppen op de muur. Dus Joanna klopte terug. We dachten even aan herrie met de buren (waar is mr. Frank Visser als je m nodig hebt) maar voor nu is het weer rustig. 

Morgen gaan we weer een poging (de laatste poging) wagen om vroeg op te staan. Morgen staat Voulisma beach (Golden Beach) op de planning, met daarna Sisi en Chersonissos. Dus volle planning.. maar eens kijken wat ons dit keer gaat lukken. 

Truste!