Koertalatikiotokio-nog-wattes..

We hebben goed geslapen, op een goed bed. Misschien iets te goed, want we zouden om 7.00 opstaan, om vervolgens om 8.10 wakker te schrikken. Saphira is chef wekker, heel riskant aangezien Saphira qua tijd en planning niet heel scherp is. Net als Joanna chef portomonee is, en helemaal niks met cijfers kan. We leren deze vakantie dus ook nieuwe skills. 

Gelukkig zijn we beide niet de moeilijkste in schakelen, en waren blij met dat extra uurtje slaap. 

Vanmorgen met het ontbijt ,waren we blij verrast. Het brood was wat beter en er was iets meer keuze. 

Na het ontbijt nog even langs de receptie gegaan om ze te bedreigen met de politie, aangezien chat gpt zei, dat dit soms goed kon werken. 

Het effect was, vandaag kijken we nog een keer. En als we hem niet kunnen vinden kunnen we samen de politie bellen voor vermissing van de oorbellen. 

We zouden om 8.30 vertrekken, het werd 10.30 voordat we wegreden. Voor wie ons goed kent, die weet dat dit heel typisch ons is. 

Vandaag zijn we naar een waterval gegaan met een naam die vrijwel niet uit te spreken is, ondanks veel oefenen. Kourtaliotiko-kloof, het leest makkelijker dan dat het uit te spreken is. Deze kloof is op vele manieren indrukwekkend. Het was een klein uurtje rijden. En hoe dichter we bij de daadwerkelijke watervallen kwamen, hoe meer stops er waren om de prachtige gebergte in ons op te nemen. Bij 1 stop zagen we zelfs meerdere wilde berggeitjes (kri-kri) achter elkaar aanrennen. We voelden ons echt gezegend, dat we dit mochten meemaken, het is niet standaard dat je ze ziet. En wij zagen er 4. Het was een geweldig begin van de tocht. 

Bij het wegrijden had Joanna haar zonnebril op de auto laten liggen. Waardoor we rikkerikketikketik hoorde, en Joanna riep, kut mn zonnebril. Dit was de eerste keer dat haar dit was overkomen. Dus we draaiden terug, na 50 meter. En hoopten dat niemand over haar zonnebril was heengereden. Hij lag netjes op de middenstreep te wachten tot er iemand over heen zou rijden. Joanna parkeerde de auto en Saphira riskeerde haar leven voor Joanna haar sentimentele zonnebril te pakken. En ja, ze trok een pittig sprintje bult op. Want ja, alles voor Joanna haar zonnebril, ze was namelijk erg gehecht aan haar zonnebril. En gelukkig was ie nog heel, geen krasje te zien. 

Er waren veel roofvogels die boven de kloof zweefden. De kloof voelde als oneindig hoog. En toen we de afdaling maakte om naar de waterval te gaan, voelde die ook als oneindig lang.

Halverwege kun je een keuze maken, je gaat of naar links of naar rechts. Als je rechts gaat kom je bij het riviertje uit waar de waterval in eindigt. De waterval zelf zit verborgen achter een rots, dus als je daar heen wilt, moet je een stukje door het ijskoude water zwemmen en waden. We dachten, we gaan eerst wel naar het uitkijkpunt, en besluiten vanaf daar of we ook de tocht omlaag gaan maken. 

Wij kozen dus voor de linker route. Deze eindigt bij een kerkje met even verderop het begin van de waterval. Hier heb je een plekje waar je met je voetjes in het water kan en een mooi uitzicht hebt op de waterval. Het waren behoorlijk wat trappen omhoog en omlaag, maar eenmaal aangekomen, was het de moeite waard. Het water en de waterval waren prachtig. We hebben onze schoenen uitgetrokken en wisten het meteen... Wij gaan zeer zeker niet zwemmen. Dit water was zooooo koud, dat we eigenlijk onze voeten in een bak met ijs hadden. En dan ook nog hierin moeten zwemmen, het zou waarschijnlijk eindigen in een reanimatie of kramp. En aangezien Saphira niet goed kan zwemmen, kan zij zeer zeker Joanna niet redden. En andersom wordt het ook nog discutabel. 

We hebben dus enkel pootje gebaad. Joanna illegaal een sigaretje gerookt, verscholen achter een boom. En net op tijd uitgemaakt, voordat de opzichter eraan kwam. Wel netjes de sigaret meegenomen. 

Maar toen de reis terug naar de auto. Dat was best pittig. Saphira was Joanna haar personal trainer en motivator. We maakten de trappen en bult omhoog, behapbaar door op tijd te rusten, 10 treden omhoog, 10 tellen rust. En zo ging het eigenlijk heel erg goed. Het was niet fluitend, maar we gingen ook niet tot het gaatje. 

Terug in de auto, waren we aan het twijfelen, wat onze volgende stap zou zijn. Saphira haar kuit speelde op, dus 500 treden op en af bij Preveli beach was iets teveel van het goede voor vandaag. Dus in plaats daarvan zijn we naar de Melidoni grot gegaan. Dit is een druipsteen grot. Hier hebben we gegeten, bijgekomen, gechilt en genoten van het geweldige uitzicht over het vallei. Daarna die grot in gegaan met een dubbel gevoel. Deze grot is historisch gezien, op meerdere manieren indrukwekkend, het is zowel magisch als tragisch. 

Volgens de legende was de grot de thuisbasis van Talos. Talos was door de god Hephaistos gemaakt en door Zeus aan koning Minos gegeven om Kreta te beschermen. Talos was een bronzen reus, die Kreta driemaal daags rondrende om indringers te verjagen met gloeiend hete omhelzingen en enorme rotsblokken. Uiteindelijk is ie gedood door de heks Medea. 

Nu een stukje feitelijke gebeurtenissen. In de winter van 1824 zochten 400 Kretenzische burgers, met name ouderen, vrouwen en kinderen en een aantal verzetsstrijders in de grot dekking tegen de binnenvallende Ottomaanse soldaten. Na een maandenlange belegering barricadeerden de Turken de smalle ingang met hout en zwavel, en sloten de grot af, waarna alle vluchtelingen door de dikke rook in de grot verstikten.

In de grot is een grote marmeren witte kist, waar alle botten van de slachtoffers in liggen. 

Voor de ingang van de grot is ook een klein kerkje, waar elk jaar nog de slachtoffers worden herdenkt. 

Het was een bijzondere dag, enorm blij dat we dit samen mogen meemaken. Dat we deze herinneringen kunnen maken. 

Saphira had migraine bij thuiskomst, dus Saphira ging een dutje doen. Joanna vond dat een goed moment om hetzelfde te doen. Dus in de avond waren we uitgerust, maar nog steeds lui. Dus wij hebben vanavond een balkon avondje gehad, wat prima bevallen is. 

Morgen weer een nieuwe dag, en een dag vullend programma. Wij willen heel Kreta ontdekken, en proppen onze dagen goed vol. Zodat we alles echt kunnen zien en toch ook kunnen genieten.