1-0 voor de bult

Vandaag is het 16 mei, dat betekend V-day, of te wel, vakantie! De afgelopen dagen stonden in het teken van last minute al onze zooi regelen. 

Want georganiseerd als we zijn, moesten wij natuurlijk last minute onze koffers nog inpakken, onze haren verven, benen scheren, teennagels lakken, summerproof dus. 

Donderdag hadden mama/ tante Corry en Monique, Saphira geholpen met de koffer in te pakken. 15 kilo leek een hoop, maar in realiteit moest er behoorlijk wat geskipt worden. Saphira vertelde dit aan Joanna donderdagavond, tijdens het haren verven, en Joanna kreeg lichtelijk paniek. 

Vrijdag ging Saphira nog een dagje naar Julianatoren met Mariëlle en de kindjes. En Joanna heeft diehard haar kleding gestreken, keuzestress welk setje wel en niet. En paste de limonade wel?

De dag van vertrek heeft Saphira nog een bikini eruit gehaald en een paar extra slippers, zodat de satesaus meekon. 

Om half 11 vertrokken we naar Düsseldorf, nadat Saphira nog even stond te snotteren bij het uitzwaaien van Bibi en Jemil. 

Maar eenmaal afgezet op Düsseldorf door papa/ome Simon en Jeff, konden we gaan beginnen aan de vakantie. Dachten we. 

We moesten onze koffers inchecken, dat ging makkelijker als verwacht. Joanna had een halve kilo te veel en Saphira een halve minder. Daarna door de douane, dat was net iets lastiger.

Onze spullen werden eruit gepakt uiteraard. Drugs controle. En de satesaus moest eruit. 

Dus geen extra slippers en bikini en nu ook nog eens geen satesaus. Wat een domper. 

De vlucht zelf ging snel. Al hadden we de pech dat er een vreemde tussen ons in kwam te zitten. Nadat Saphira hem met een kaart bijna in zn oog had geprikt,heeft hij de rest van de vlucht zn mond en zn ogen dicht gehouden. Wel zo rustig. 

Eenmaal geland, waren de koffers er redelijk snel. We hadden een auto gehuurd. Die mensen zouden ons komen ophalen. We konden ze niet vinden, dus uiteindelijk gebeld en in gebrekkig Engels werd ons uitgelegd waar we ongeveer moesten zijn. 

Het duurde even, maar uiteindelijk opgepikt en we dachten, even snel de auto regelen, dan naar de supermarkt, dan eten ergens in Bali en slapen. 

Het liep een beetje anders. 

Voor de auto moest borg betaald worden met de creditcard. Daar moest een pincode voor ingevoerd worden. Die wist Joanna niet. Dus hulptroepen ingeschakeld (lees Jeff). 

Die wist niet de code,maar wel dat ie hem had gestuurd naar Joanna een tijd geleden.

Het duurde een dik half uur, maar uiteindelijk gevonden. Saphira wist inmiddels alles over de 2 vrouwen die er werkte, hoeveel kinderen ze hadden, gescheiden, exen, etc. 

Eenmaal opweg naar ons hotel, leek alles van een leien dakje te gaan. De wegen zijn heel anders dan bij ons. Flinke klim, vies stijl omlaag en goeie bochten. Joanna, is de Max Verstappen van ons 2, want Saphira heeft die ballen niet. 

We reden Bali binnen en het was niet zo heel erg steil en beroerd als we hadden verwacht. We moesten nog 2 minuten tot het hotel. Dus hoe erg kan het worden. Toch? 

Dit was wel een van de grootste mindfucks tot dusver. We moesten een bult op, zo steil dat onze auto afsloeg. En we zaten in een haakse bocht. We hebben een auto met 4 wiel aandrijving, dus dat zou die moeten kunnen. 

En plots waren wij de attractie. We werden gefilmd door 2 Chinezen, die ons niet toelachten maar uitlachten. Toen we hem uiteindelijk weer omhoog kregen een stukje, gingen ze klappen. 

Helaas was dat de goden verzoeken. Want hij sloeg weer af. En we gingen steeds weer verder omlaag. Omstanders gevraagd of zij konden proberen. 1 vrouw zei, je moet een andere route proberen. En een andere man zei, kom maar, dat doe ik wel voor jullie. Eindstand heeft ie de auto laten roken. En rolden we zo ook met hem in de auto omlaag. Eenmaal onder aan die bult, heeft de bult gewonnen, 1-0 voor de bult. We hebben het opgegeven en zijn opzoek gegaan naar een alternatieve route. Die vonden we gelukkig en onze Google maps zei dat we onze bestemming hadden bereikt. Pikkedonker, en ons hotel was nergens. 

Nog maar een rondje. Joanna zag parkeergelegenheid, prive parking van Troulis hotel. Dat was een heuvel met grind, waar we pas achterkwamen toen we erin reden. Geen mogelijkheid om te keren. En zat vol met aan beide kanten auto's. 

Saphira en Joanna in paniek, want het was zo smal en donker, dat niks raken eerder puur geluk is dan wijsheid. Laat ik niet op papier schrijven wat we wel en niet geraakt hebben, maar het ging erg moeizaam, laat ik het daar op houden. 

Bellend naar het hotel, waar we de auto dan wel konden parkeren en waar in vredesnaam dat hotel zat, werd er niet opgenomen. We konden inchecken tot 22.00, maar het was inmiddels al 22.15. Uiteindelijk zag Saphira een klein bordje, met Troulis aparthotel staan. Saphira naar de receptie gelopen, waar we konden parkeren. Hij probeerde het uit te leggen, maar Saphira was er klaar mee en vroeg (op gebiedende toon), loop maar mee, kun je ook helpen met de koffers. En hij liep mee, vriendelijk als ie was.

Parkeerplek aangewezen, wat eigenlijk niet voor hotelgasten is. Hij gaf aan dat we morgen een andere plek moesten zoeken. Maar dat vinden wij van niet, en vanaf nu, wordt dit onze vaste parkeerplek. Die arme man heeft onze koffers meegesleept een flinke klim omhoog. 

Ingecheckt. Uitleg gekregen. Een telefoonnummer van een soort shoarmazaak gekregen die eten bezorgen. En toen konden we eindelijk onze studio in. We waren erg benieuwd naar de zeezicht want die zou fenomenaal zijn. We hadden bewust een luxe studio met zeezicht geboekt. 

We komen de kamer binnen, en laten we het erop houden, dat foto's zeker wel kunnen bedriegen. 

Maar dan.. ons uitzicht. Het is inderdaad fenomenaal.. fenomenaal teleurstellend. We kijken uit op zee tussen 2 gebouwen door. 

Maar goed, we hebben elkaar. We hebben gelachen. We hebben nieuwe ervaringen. En genoeg te schrijven. Vanaf nu kan het alleen maar beter. En morgen, gaan we gewoon lekker klagen, als de Hollanders die we zijn. 

To be continued...