Chania & Lake kournas

Vanmorgen de wekker op 8 uur gezet. Joanna dacht om 7 uur al, dat het 8 uur was. Dus zat Joanna al vroeg op het balkon en heeft Saphira uitgeslapen.

Vervolgens samen goed ontbeten. De man van de receptie gevraagd om onze wc te ontstoppen (oeps). Want die liep sinds gisteravond al niet meer door. 

Daarna naar Lake Kournas gereden. Dit is een zoetwatermeer en ligt aan de voet van de witte bergen (Lefka Ori). Hier zwemmen zeldzame moerasschildpadjes, vissen en verschillende vogels. 

Er waren geen normale waterfietsen meer beschikbaar, dus zaten we in een grote roze flamingo. 

Het water was hier prachtig, van turquoise aan de oevers tot diepblauw in het midden van het meer. Het was in het begin best zwaar want we zijn gewoon dat hele meer over gewaterfietst (vast geen goede werkwoord of überhaupt bestaand woord, maar voor ons is dit gewoon prima genederlandst). Op zulke momenten worden Saphira haar kinderen en onze mannen gemist. Dan hadden zij mooi kunnen waterfietsen. Maar nee, bikkels als we zijn, hebben we het gewoon samen geflikt. Halverwege dat meer, zagen we niet alleen hoe groot het was. Maar voelden we het ook. 

Uiteindelijk de overkant bereikt. En hier gingen we speuren langs de oever naar schildpadden.   Joanna sloeg na een tijdje een gilletje en riep uitgelaten, kijk kijk Saf ik zie er 1. Saphira zag niks en dacht dat Joanna ze zag vliegen. Maar inderdaad, er kwam een kopje boven water. Een schildpadje met rode oogjes. Saphira zat in het water te spetteren tot Joanna vertelde over haar ervaring met een bijtende schildpad. 

We zagen vissen, het leken op grote goudvissen, dus het zullen wel karpers zijn geweest. En ook nog een baby schildpad. De timer ging, dus we hadden nog een kwartier om terug te keren. Halverwege zag Saphira een vogel in nood. Dus ze wilde erheen om hem te redden. Hij leek vast te zitten en kon niet omhoog vliegen. Dus wij eropaf. Een stukje om, dat betekende daarna extra hard trappen. Maar hey, alles voor die vogel. We zijn bijna bij hem. Vliegt ie weg voor onze neus. Dus we voelden ons opgelicht door die vogel, en wilde hem op dat moment het liefst kopje onder duwen. Maar ook daar was geen tijd meer voor. Dus hup, turbo aan en trappen maar. 

Na deze ervaring, weer terug naar de auto en op naar het volgende avontuur.

We gingen opweg naar Chania. Chania staat bekend als een van de meest sfeervolle, schilderachtige bestemmingen van het Middellandse zeegebied.

Het was een zigzaggende weg vol met bijzondere wegversperringen en vage verkeersregels. 

Eenmaal aangekomen, hebben we geparkeerd in een parkeergarage. Hier werden we gesommeerd de auto uit te gaan, en er was een man die onze auto ging parkeren. Waarschijnlijk is hij niet gewend dat er een vrouw wel kan rijden. Maar goed, hij heeft hem netjes geparkeerd. En daarna zijn we naar het centrum gelopen. We begonnen bij het oude gedeelte van Chania. 

Hier liepen we onze eerste stop tegemoet. Dit was de Trimartiri kathedraal. De Trimartiri kathedraal is de belangrijkste Grieks-orthodoxe kerk van Chania. Het is in 1860 gebouwd. We mochten geen fotos maken, maar het was heel bijzonder. Er hingen verschillende soorten schilderijen. Onder andere Riza, dit zijn iconen die gedeeltelijk bedekt zijn met handgemaakt zilverwerk. Alleen het gezicht is zichtbaar. De andere schilderijen zijn gemaakt in de Byzantijnse en Post-Byzantijnse stijl. Heel mooi om te zien. 

Vandaaruit zijn we naar de oude Venetiaanse haven gelopen. Hier liggen allemaal cafeetjes en restaurantjes. Het waaide flink, dus je hoorde de wind loeien. Het zeewater klotste op sommige plekken over de kade. Later begon het zonnetje te schijnen en de wind weer iets te liggen. 

Daarna kwamen we uit bij de Küçük Hasan moskee. Deze is gebouwd in 1649, na de komst van de Ottomanen. Het is nu geen moskee meer, maar een kunstgalerie.

Hier was ook vlakbij een expositie van een 'bekende' schilder, bekend vanwege zn popart.

Een stukje verder doorgelopen (lees een flink stuk verder) liepen we de vuurtoren tegemoet. De Vuurtoren van Chania (Faros) is de oudste nog bestaande vuurtoren van Griekenland (1595) en een van de oudste ter wereld. De Venetianen bouwden de eerste vuurtoren als verdedigingswerk. Vroeger kon er een zware ketting worden gespannen tussen de vuurtoren en het tegenoverliggende Fort Firkas om de haven volledig af te sluiten voor vijandelijke schepen.

Van al dat wandelen waren we dorstig, dus maakte we een stop bij een leuk cafeetje. Joanna wilde cappuccino, maar helaas voor haar, verkochten ze geen koffie. Dus nam ze redbull, toch ook een soort van cafeïne. 

Er liepen daar ook 2 zwerfhonden en veel zwerfkatten. Hier in Griekenland zorgen ze voor de katten en honden. Ze krijgen voeding en water. Ook is er een plek waar ze mogen zijn. En ze verzorgen ze ook als er iets is. Ook de dieren worden met liefde behandeld, het is mooi om te zien.

We wilden graag de zonsondergang zien. Dus we zijn eerst hier gaan eten, in een authentiek Italiaanse restaurant (Veneto). Het leek op een soort van binnentuin, heel idyllisch. De eigenaar was zelf ook Italiaan, en zat hier al 25 jaar. Ze maken de pizza op een steenoven en het was echt goed. De eigenaar zei, eet met je handen, want zo hoor je een pizza te eten. Een goede pizza is een simpele maar lekkere pizza. En daar had ie helemaal gelijk in. 

Na het eten zijn we naar het Firka Venetiaanse Fort  gelopen. Hier wilden we de zonsondergang gaan bekijken. Het waaide flink en het was bewolkt. Dus we waren aan het bedenken, wat gaan we doen? Blijven we wachten of gaan we weg? Saphira sprong op en Joanna keek Saphira vertwijfeld aan. Wat ga je doen, is er iets, vroeg Joanna. Maar daadkrachtig als Saphira is, zei ze, Nee hoor, we gaan naar huis. 

Na een lange tocht, terug naar het appartement, liggen we nu uitgeteld op bed. Morgen misschien een rustdag, afhankelijk of de weergoden ons gezind zijn, en anders gaan we weer in de beentjes, sorry Jo ;) .